Ich ben ene Immi

 

1. Strophe

Ich ben ene Immi, dat es nun mol esuh,
ich levve en Kölle, dat määht mich fruh.
Ich verstonn „Joden Daach“ udder maach et joot.“,
ävver dann hürt et bei mir och ald opp.

„Komm, Jung, loss jonn, maach kein Fisematente!“
Jede Immi hätt sing Talente.
„Häs de Knies en de Botz, oder bes de jeck?“
He hür Dinger Fründe zoh, die han et jescheck?

Refrain
Helft mer, Fründe, ich ben ene Immi,
bringt mer Kölsch bei, söns liere ich et nimmieh.
Schnüss, Pänz, Föttche, Plüschprumm,
ich übe immer wigger, ich ben joh nit dumm.

Helft mer, Fründe, ich will et verstonn,
denn Kölsch es schön, wenn mer et kann.
Un wenn ich fleißig üühbe, dann weiht et wor,
dann schwade ich Kölsch wie ihr, dat es joh wohl klor!

2. Strophe

De Pänz, dat sin de Kinder, och Puute jenannt.
De Schnüss es de Mund – han ich nit jekannt.
De Fott es dä Hintern, dat weiß ich jetz och,
un „Bützje“ es e Küssje – die maach ich och!

Ne „Schlawiner“ es einer, dä trickse kann,
ne „Tünnes“ es manchmool ene koomische Mann.
„Jeck“ kann verröckt, ävver och herrlich sin,
un em Fastelovend stich dat suhwiesuh en jedem dren.

Refrain
Helft mer, Fründe, ich ben ene Immi,
bringt mer Kölsch bei, söns liere ich et nimmieh.
Schnüss, Pänz, Föttche, Plüschprumm,
ich übe immer wigger, ich ben joh nit dumm.

Helft mer, Fründe, ich will et verstonn,
denn Kölsch es schön, wenn mer et kann.
Un wenn ich fleißig üühbe, dann weiht et wor,
dann schwade ich Kölsch wie ihr, dat es joh wohl klor!

3. Strophe

„Luur ens!“ heeß Schau doch mal,
„Hür ens!“ heeß: Hör mal – überall.
„Mach et joot“ heißt Abschied nemme,
un „Et kütt wie et kütt“ du muss et suh nemme.

„Drink doch ene met“, dat kann ich schon,
bei dem Satz brauch ich keen Lektion.
Bei Kölsch un Musik, doh liere ich flöck,
un verston wat et heeß, wenn et mich jöck.

„Wat soll dä Quatsch?“, „Bes de beklopp?“
„Jangk mer nit op der Keks!“ – jetz passe ich op.
„Dat flupp!“ heiß, dat klappt wunderbar,
un „Et hätt noch immer jot jejange“ – et es wunderbar!

Plüschprumm, Kniesbüggel, Fisternöllche,
Bützje, Schnüss un eh Knöllche.
Pänz, Schääl Sick, Veedel un Vatter Rhing,
ich liere die Wööder un alles määht Sinn!

Klüngel, Jeck, Tünnes, Schäng,
am Anfang wor dä Satz noch lang.
Doch jeden Daach e Wöötche mieh,
un langsam klapp et, besser wie nie!


Refrain
Helft mer, Fründe, ich ben ene Immi,
bringt mer Kölsch bei, söns liere ich et nimmieh.
Schnüss, Pänz, Föttche, Plüschprumm,
ich übe immer wigger, ich ben joh nit dumm.

Helft mer, Fründe, ich will et verstonn,
denn Kölsch es schön, wenn mer et kann.
Un wenn ich fleißig üühbe, dann weiht et wor,
dann schwade ich Kölsch wie ihr, dat es joh wohl klor!


Ich wor ene Immi, doch dat es vorbei,
jetz verstonn ich alles ben medden drenn dohbei.
Ming Fründe han mer Kölsch beijebraaht.
Mer han Kölsch jedrunke, jesunge un jelaach.

Jetz han ich et Hätz op d´r Zung
un ich spreche Kölsch leeven Jung.

Ich han et endlich jeschaff
dohdrop dreimol Kölle Alaaf.

Oktober 2026 B.Kox